امام هادی(ع)-مدح و مناجات

آستان خدا کمال شما

هفت پرواز زیر بال شما

با شما می شود به قرب رسید

ای وصال خدا وصال شما

گاه با آدم و گهی با نوح

بی زمان است سن و سال شما

مثل جبرئیل می شود بالم

با همین غوره های های کال شما

روزگاری ست در پی دلم آید

گر چه نا قابل است مال شما

بال ما را به آسمان ببرید

تا خداوند لا مکان ببرید

هر کسی تو را سلام کند

به مقام تو احترام کند

کاش در صحن سامرات خدا

تا قیامت مرا غلام کند

پر و بال کبوترانه ی من

در حریم تو میل دام کند

هر که بی توست واجب است به خود

خواب احرام را حرام کند

بر دلم واجب است بعد طواف

عرض دین محضر امام کند

نیمه ی ماه حج که شد باید

شیعه در محضر شما آید 

ای مسیحای سامرا هادی

آفتاب مسیر ما هادی

علی بن محمد بن علی

نوه ی اول رضا هادی

نیست جز دامن کرامت تو

پردهٔ خانهٔ خدا هادی

ذکر هر چهارشنبه ام این است

یا رضا یا جواد یا هادی

به ملک هم نمی دهم هرگز

گریهٔ زائر تو را هادی

یک شبی را کنار ما ماندی

سر سجاده جامعه خواندی  

تو دعا را معرفی کردی

مرتضی را معرفی کردی

با فراز زیارت سبزت

راه ما را معرفی کردی

مرتضی و حسین و فاطمه و

مجتبی را معرفی کردی

نه فقط اهل بیت را بلکه

تو خدا را معرفی کردی

سامرایت غریب بود اما

کربلا را معرفی کردی

با تو ما مرتضی شناس شدیم

تا قیامت خدا شناس شدیم

ریشه های محبت ما تو

مزرعه های سبز دنیا تو

خواهش سرزمین پائین من

اشتیاق بهشت بالا تو

گاه ابلیس می شوم بی تو

گاه جبریل می شوم با تو

من نمی دانم این که من دارم

به تو نزدیک می شوم یا تو

چه کسی از مسیر گمراهی

داده ما را نجات؟... آقا تو

تو مرا با ولایتم کردی

آمدی و هدایتم کردی

دل من در کفت اسیر بود

به دخیل تو مستجیر بود

گر شود ثروتم سلیمانی

باز هم بر درت فقیر بود

شکر حق می کنم صدای بلند

حضرت هادی ام امیر بود

آبرو خرج می کنی بس که

کرم سفره ات کثیر بود

شب میلاد تو به ذی الحجه

مطلع شوکت غدیر بود

ریشه ناب اعتقاد علی

پسر حضرت جواد علی

دوست دارم گدای تو باشم

سائل دست های تو باشم

مثل بال و پر کبوترها

دائماً در هوای تو باشم

دوست دارم که از زمان ازل

تا ابد خاک پای تو باشم

نیمه شب های ماه ذی الحجه

زائر سامرای تو باشم

یا دعای قنوت من باشی

یا قنوت دعای تو باشم

 ما فقیریم سفره ای وا کن

سامرایی حواله ی ما کن

با تو این عقل ها بزرگ شدند

اعتقادات ما بزرگ شدند

پای دل های شیعیان آن قدر

گریه کردید تا بزرگ شدند

با نگاه تو با محبت تو

اِبن سکّیت ها بزرگ شدند

خوب شد بچه های هیئت ما

پای درس شما بزرگ شدند

بچه های قبیله ما با

کربلا کربلا بزرگ شدند

بی تو دل های ما بهار نداشت

مثل یک شاخه ای که بار نداشت

ای چارمین علیِ ولی و دهم امام

وی بر فراز عرش ولایت تو را مُقام

آه، ای به کنیه بوالحسن و در لقب نقی

خورشید و ماه آینه‌دار تو صبح و شام

خصمانِ تو که یکسره خصم ولایتند

انداختند سنگ شقاوت تو را به جام

می‌خواستند تا تو نباشی و بستُرند

از لوح روزگار تو را نقش هر چه نام

پس زهر سینه‌سوز به کام تو ریختند

پس تیغ کینه‌ساز کشیدند از نیام

)هرگز نمیرد آن‌که دلش زنده شد به عشق(

ای زنده همیشه و ای جان مستدام

ای با همه جوانیِ خود آن چه خضر دید

در آینه پدید، تو دیده به خشت خام

ای رهنمای گمشدگان، هادی البشر

وی این لقب به نام تو ظرفیتش تمام

ماییم و زخم‌های گرانی که تا ابد

در سینه‌های‌مان نپذیرند التیام

زخم عمیق سینۀ سوزان کربلا

این خون‌چکان که تازه نماید علی‌الدوام

ماییم و انتظار، اماما، که کی کِشَد

از آستین، نوادۀ تو تیغ انتقام

هر کس که اهانت به گل یاس نماید

او را به یقین نطفه ی ابلیس بزاید

سیمرغ کجا و رجز پشه ی بی جان

خورشید کجا و شرر شعله ی بی جان

آن تیر که ابلیس رها بر دل ما کرد

تیری ست که نمرود سوی شاه رها کرد

طوفان چه هراسد ز رجز خوانی و فریاد

" با آل علی هر که در افتاد ور افتاد "

ابلیس بداند که بود ذکر منادی

مولای همه عالمیان حضرت هادی

امام هادی(ع)-مدح

اسیر بازی دنیا و غرق در وهمیم

ز عشق حضرت هادی بگو چه می فهمیم؟

فروخت هر که دلش را به او بهشتی شد

در این تجارت پر سود، حیف بی سهمیم!

من گرفتار حسینم چه بود بهتر از این

زار و بیمار حسینم چه بود بهتر از این

می سزد فخر به عالم بکنم زین همه حسن

که عزادار حسینم چه بود بهتر از این

داد بر سائل خود قبل سؤال حاجت او

مست رفتار حسینم چه بود بهتر از این

در سیاهی عزا مات تجلیّاتم

غرق انوار حسینم چه بود بهتر از این

عالمی را ز غمش در هیجان می بینم

محو اسرار حسینم چه بود بهتر از این

دید بر منبر نیزه سر او خواهر او

گفت بیمار حسینم  چه بود بهتر از این

آقا بــه خــدا  مــا ز شـمــا  فـاصله  داریم

بــا اصل مــرامــت به خدا فاصلـه داریم

بـا شور تــو و کرببلا محــفلــمــان گــرم

هم بــا تــو و بــا کربــبـلا فاصــلــه داریم

با چشمه ی احساس تــو ای خـون خداوند

با این همه تــزویر و ریـا فاصــلــه داریم

تــا کربــبــلا تــا غـــم تنــهاییــت آن روز

صد حــنــجره فریــاد صـدا فاصــله داریم

دیوار و در و دفترمان عکس شهـیـد است

با حــرمت خـــون شــهـــدا فاصــله داریم

گر مرجـع تقلید شمــا زینب کـبــری است

خواهر ز چه رو این همه ما فاصله داریم

تــصویــر تو را آیــنــه فــریــاد بــر آورد

با عـصمت حق،تا به کجــا فاصــله داریم

ما وارث خــون شــهــدایــیــم ولــی حــیف

بــا شــیــر زن کــربــبـلا فاصــلــه داریــم

عــمــریست کـه زنـدانی اندیشه ی خویشیم

با ذهــن پــر از عطــر هوا فاصــله داریم

دیــروز کـه در سنـگرمان ذکر و دعا بود

امــروز کــه از ذکــر و دعـا فاصله داریم

بــا عشــق و صـفــا خـانه یکی بود دل ما

افسوس که با ایـن هــمه جــا فاصله داریم

آیــا شــده از خویـش بـپــرسیم کـه امروز

با عشـق ســرآغــاز چــرا فاصله داریم ؟

«غسل من اشک چشامه

 کفنم پیرهن سیامه»

 بنویسید روی قبرم

 حسین ارباب و آقامه

 یاحسین اسم قشنگت

 همیشه ذکر لبامه

 خاک پات شدن آقاجون

 به خدا که از خدامه

 آبروم دادی و گفتی

 مزد سینه زدنامه

 توی دستای ابالفضل

 برات کرب و بلامه

 چی میشه به من بگی تو

 این گدا غلام سیامه

 اشک روضه رقیه

 برات عفو گنامه

 دعا کردن برای مهدی

 همیشه راس دعامه

امام هادی(ع)-مدح

نمی خواهد غلامی و ندیمی

 برقصان پرده ها را با نسیمی

 خودت در آسمان ها دست داری

 خودت در باد و باران ها سهیمی

 نگاهت رام کرده شیرها را

 تو ای با هر چه در عالم صمیمی

 بگو با من حدیثی از غمت را

 عطایم کن دلی عبدالعظیمی

 گرفتم نان و خرمای غزل را

 علی هستی و من بچه یتیمی

 ...

 همیشه در خیالم سیب دارم

حضرت زهرا(س)-ولادت

در خط پیمبرم خدایا شکرت

 دل داده ی حیدرم خدایا شکرت

 به به چه سعادتی نصیبم شده است

 زهرا شده مادرم خدایا شکرت

یا فاطمه فقط دل طاها تو را شناخت

آن کس که خواندت ام‌ابیها تو را شناخت

هر کس خدا شناخت، علی را شناخته است

هر کس شناخته است علی را، تو را شناخت

دنیا و روزگار برای تو کوچکند

هرگز نه روزگار نه دنیا تو را شناخت

والاترین ستارۀ فلک محمدی

تنها علی عالی اعلا تو را شناخت

آه ای تو میوۀ شجر نور احمدی!

سیمرغِ آشیانۀ طوبا تو را شناخت

خورشید بانو، آینۀ سرِّ ایزدی!

موسی به نور سینۀ سینا تو را شناخت

وقتی که در پی پدر آسمان شتافت

بر بام عرش حضرت عیسی تو را شناخت

وقتی که طعم آن رطب تازه را چشید

در آب چشمه، مریم عذرا تو را شناخت

هر کس نشانی پدر خاک را گرفت

ای مادر زلالیِ دریا! تو را شناخت

مولا! به غیرِ فاطمه آیینۀ تو نیست

باید به نور حضرت زهرا تو را شناخت

وصف علی، مدیحۀ زهرای اطهر است

زهرا! تو سرّ حقی و مولا تو را شناخت

در بین مردمان جهان هر کسی که یافت

روشن‌ترین ستارۀ دنیا، تو را شناخت

یاس نبی که قدر تو طاها و کوثر است

یاسین و قدر و کوثر و طاها تو را شناخت

وقتی رسول در شب معراج خویشتن

از بام عرش رفت به بالا، تو را شناخت

از عطر پاکت ای گل یاس محمدی!

در قتلگاه، زینب کبری تو را شناخت

نامت تقیه است و رضیه است و طاهره

یعنی رضا و پاکی و تقوا تو را شناخت

ادریس درس نام تو می‌خواند در فلک

آدم به بزم علّم الاسما تو را شناخت

با نور تو مراتب اسما شکفته است

تسمیه، اسم، ذات، مسما، تو را شناخت

محمد سعید میرزایی

حضرت زهرا(س)-مدح

ای به فدایت همه جان جهان

 خاك رهت سرمه‌ی افلاكیان

وصله‌ی بر جامه‌ی تو جان من

 بخیه‌ی آن رشته‌ی ایمان من

دور فلك حلقه‌ی خلخال توست

 عرش برین زیر پر و بال توست

لطف تو كز عالم بالا رسید

 مائده بر مادر عیسی رسید

پاسخ «أنّی لكِ هذا» تویی

 نزد خداوند تعالی تویی

خانه‌ی تو حسرت جنت شده

 مائده از مطبخ تو آمده

خوشه‌ای از گندم احساس تو

 آرد شده در دل دستاس تو

خرده‌ی نانی كه ز دستت فتاد

 نان وسط سفره‌ی هستی نهاد

شمس بود ذره‌ی در كوی تو

 بال گرفت از پر جادوی تو

عرش خدا را كه تویی قائمه

 از چه شدی خاك‌نشین فاطمه

منت حق بود كه بر ما رسید

 روح تو را بر همه عالم دمید

تا كه نماز تو رقم می‌خورد

 حركت افلاك به هم می‌خورد

خیل ملك كرده فلك را رها

 تا كه ببینند نماز تو را

ای دم تكبیر تو تكبیر عشق

 عشق شده پیر تو ای پیر عشق

كوثر عظمایی اگر بنده‌ای

 خیر كثیری و فزاینده‌ای

عرش به درگاه تو آرد نیاز

 خانه‌ی تو فرش ندارد نیاز

شهپر جبریل امین فرش توست

 بودن همراه علی عرش توست

جان جهان گفته كه جانم فدات

 پهن نموده‌ست عبایش برات

صورت تو حسرت خورشید شد

 سایه‌ی تو مایه‌ی امّید شد

لیله‌ی اسرای نبی، فاطمه!

 میوه‌ی طوبای نبی، فاطمه!

ای كه تویی مادر خیرالانام 

 مام امامی و امام امام

وصف تو این سان كه امامت كند

 روز قیامت چه قیامت كند

خستگی‌ات حضرت بانوی آب

 غصه‌ی دریا شده، یك دم بخواب

جام مَلَك پر ز می ناب كن

 وقت اذان لطف به محراب كن

روح‌الامین ساكنِ در خانه‌ات 

 خادم گهواره‌ی دردانه‌ات

باز خمارم كه خمیرم كنی

 شیعه‌ی تنّور غدیرم كنی

پخته شود در تب دستان تو

 روح مسلمانی سلمان تو

هر كه نكوشیده به احقاق حق

 هر كه كند ظلم به مصداق حق

گریه اگر قدر عوالم كند

 جان خودش ردّ مظالم كند

گر كه رضای تو نیارد به دست

 توبه‌ی بی حبّ تو بی ‌فایده‌ست

داغ تو آوار كند ارگ ظلم

 توبه‌ی ظلم است فقط مرگ ظلم

روز جزا محكمه با مرتضاست

 حق رضای تو رضای خداست

هر كه دمی دشمن حیدر شده

 عاقّ تو گشته و كافر شده

راه تو گر راه هدایت بُود

 دین به ترازوی ولایت بُود

قدر ولی را كه تو معنا كنی

 جان خودت فدیه‌ی مولا كنی

روح تو آرامش كل جهان

 خلق‌نگشته شده‌ای امتحان

گر چه ردم، بسته به پای توام

 رد شده از درس وفای توام

از تو كشم منت تجدید را

 تا كه زنی خاتم تأیید را

تا كه ببینی كه چه‌ها می‌كنم

 در ره تو روح، فدا می‌كنم

تا گذرد آب بلا از سرم

 گر بشوم آب شوی مادرم

مِهر تو چون مُهر امان می‌شود

 هرچه علی خواست همان می‌شود

***

«بی ‌سر و سامان توام یا حسین

 دست ‌به‌ دامان توام یا حسین

بر سر نی زلف رها كرده‌ای

 با جگر شیعه‌ها چه‌ها كرده‌ای

زهره‌ی منظومه‌ی زهرا حسین

 كشته‌ی افتاده به صحرا حسین»

محمود کریمی

حضرت زهرا(س)-مدح

اینكه جاری شدست كوثر ماست

سیب تنهایی پیمبر ماست

اینكه یك شب نشسته زیر كساء

چادرش سایه سار محشر ماست

آنقدر مهربان و دلسوز است

همه جا فكر روز آخر ماست

هرچه خواهم نگفته می داند

راست می گفته اند مادر ماست

پدر و شوهر و پسرها نه

نوكرش هركه هست سرور ماست

ردّ پایش همیشه تازه و تر

به روی خاطرات دفتر ماست

میوه ی شاخسار توصیفش

هر زمان چیده ایم نوبر ماست

مزرعه سیب عطر یاس سپید

ابر باران كه شور آور ماست

یادگار تبسم زهراست

یادگاری كه روح پرور ماست

در هجوم هزار سنگ بلا

گر چه از شیشه هست سنگر ماست

دختر آفتاب و همسر ماه

ای شب قدر حضرت مولا

قلم ما كجا و قدر شما

اسم تو دسترس ترین ساحل

روح تو بیكران ترین دریا

عرشیان را تو شهره بر زهره

فرشیان را تو حضرت زهرا

گوشه چشمی به ما نما امشب

ای شفاعت كننده ی فردا

تو همان هدیه ای كه بر پدرت

داده یزدان به لیلةالاسراء

ای ستون چهارده معصوم

بی تو بی محورند آل كساء

من چگونه بگویمت انسان

یا چگونه بخوانمت حوراء

نام تو خلق كرده این گُل را

عطر تو آفریده این دل را

روشنا دیدنت نخواهد چشم

زین سبب رو گرفتی از اعما*

ما مریدان راه مجنونیم

عاشقان قبیلۀ لیلا

هدیه ی روز مادرت مادر

صد و ده بار ذكر یا حیدر 

با دلی كه همیشه عابر توست

دل ما صبح وشام  زائر توست

چه غم ازدوری تو تا وقتی

كه پرستوی دل مهاجر توست

دل من این دهاتی ساده

یكی از مردم عشایر توست

رود چشمان جاریم دریا

هرطرف می روم مسافر توست

نام تو نان سفره عشق است

سفره ای كه همیشه شاكر توست

بر روی خشت خشت خلقت من

جای انگشتهای ماهر توست

تو نبودی نبود خلقت هم

خلق هفت آسمان بخاطر توست

من كه درمانده ماندم از فضلت

خوش به حال كسی كه شاعر توست

روز زن هدیه می دهد مولا

بر تو صد باغ یاس یا زهرا

بیقرار علی  قرار علی

هدیه ی خاص كردگار علی

دختر رحمت خداوندی

مادر یازده بهار علی

گر نبودی نبود مهر و مهی

كه بگردند در مدار علی

مثل خورشید سر زدی تا كه

سر رسد شام انتظار علی

قُوَت قلب حضرت مولا

رجز بین كارزار علی

نسل سادات كز شما باشند

می درخشند در تبار علی

بهترین بانوان كنیز تواند

بانوی خوب و خانه دار علی

با علی بودن افتخار توست

با تو بودن هم افتخار علی

با تو نورانیست شبهایش

بی تو تار است روزگار علی

به به از این یگانگی توحید

مرتضی یار تو، تو یار علی

بی تو هنگام حمله دشمن

كس نباشد به خانه یار علی

بشكند دست آن ستمكاری

كه گرفت از علی چنین یاری

حضرت زهرا(س)-مدح و ولادت

روشن تر از شکوه تو هفت آسمان نداشت

دریای پر تموج روحت کران نداشت

یوسف تر از حضور تو ای مصر منزلت

سیر هزار منزل این کاروان نداشت

مهریه زلال تو بانو اگر نبود

این باغ های معرفت آب روان نداشت

دیدند یازده چمن از دامنت شکفت

یعنی که باغ نسل محمد خزان نداشت

این روزگار پیر که شعر امید خواند

پیش از طلوع شرق تو طبع روان نداشت

گردِ به باد رفتۀ صحرای غفلت است

هر کس به دیده، خاکی از این آستان نداشت

آن جا که قدر تو چو شب قدر شد نهان 

دیگر شگفت نیست که قبرت نشان نداشت

عطر مزار تو به دل عاشقان توست

در جلوه زار تو همه هستی از آن توست

پیر خرد به محفل تو خردسال بود 

استاد عشق، بی مددت بی کمال بود

بی تو زمین، جهنم نارنج درد بود 

بی تو بهشت باغچه سیب کال بود

شوقی به هر مَجاز که حتی مُجاز شد

غیر از تو ای حقیقت روشن، خیال بود

در غیر آسمان تو، ای آبی نجات!

بالی اگر گشود دل ما وبال بود

اشکی اگر به گونۀ معراجی ات نشست

بال فرشتگان خدا دستمال بود

گفتند نقد مهریه ات آب بوده است

یعنی تمام زندگی تو زلال بود

از این بساط خاک سه فالی که می زدی

دستاس و چهار بالش و ظرف سفال بود

مدح تو خارج از قفس واژه های ماست

این ها که گفته ایم تماماً مثال بود

واژه کجا مقام تو ترسیم می کند

وقتی نبی ز فاطمه تکریم می کند  

خورشید و جلوه های معطر به دست توست

رقص و سماع کوکب و اختر به دست توست

طوبا به پای شیعه اشکت نوشته شد

ای بانویی که جنت و کوثر به دست توست

امروز محشری ست عنایات بی حدت 

فردا همه شفاعت محشر به دست توست

باب سخن به بطن خدیجه گشوده ای

آرامش هماره مادر به دست توست

مشتاق بوسه بود به پهلوی تو پدر

یعنی بهشت وصل پیمبر به دست توست

لبخندِ با شکوه که اندوه می برد

از شانه های خستۀ حیدر به دست توست

هنگامه را به خطبۀ خود گرم کرده ای

آری، کلید فتح مکرر به دست توست

با خطبۀ حماسی خود در سخن شدی

نسل خلیل بوده ای و بت شکن شدی

شب رخت بست و تیرگی اش در حجاب شد

شد صبح و، دولت شرفِ آفتاب شد

بزم حسینیان زمین غرق نور عشق

کاخ یزیدیان زمانه خراب شد

خورشیدی از خمین که پور حسین بود

پرچم به دوش نهضت اسلام ناب شد

هر کس به نسل فاطمه لبخند می زند

مست شمیم رهبر این انقلاب شد

هر روز با طلوع دعای امام عصر

سیر و صعود قافله مان پر شتاب شد

آثار دولت علوی باز جلوه کرد

یا رب دعای خسته دلان مستجاب شد

میلاد فاطمه است، قرین با خمینی است

این انقلاب فاطمی است و حسینی است

حجت الاسلام جواد محمد زمانی

شعر از علامه بزرگوار سید محمد حسن میرجهانی:

در دل خود كشیده ام نقش جمال یار را
پیشه خود نموده ام حالت انتظار را
ریخته دام ودانه شه از خط وخال خویشتن
صید نموده مرغ دل برده از او قرار را
سوزم وسازم از غمش روز وشبان بخون دل
تا كه مگر ببینم آن طرّه مشكبار را
دولت وصل او اگر یكشبی آیدم بكف
شرح فراق كی توان داد یك از هزار را
چشم امید دوختن درره وصل تابكی
برده شرار هجر او از كفم اختیار را
ایمه برج معدلت پرده زچهره برفكن
شوی زچشم عاشقان زآب كرم غبار را
سوختگان خویشرا كن نظر عنایتی
مرهمی از كرم بنه ایندل داغدار را

عمریست در هوای خودت گریه میکنی

عمریست با نوای خودت گریه میکنی

گاهی کنار تربت مخفی مادرت

بر خاک آشنای خودت گریه میکنی

یک شب کنار پنجره فولاد میروی

با حاجت و دعای خودت گریه میکنی

شبهای جمعه زائر شش گوشه میشوی

با یاد کربلای خودت گریه میکنی

با خواندن زیارت ناحیه تا سحر

با سوز روضه های خودت گریه میکنی

لایق نبوده ایم انیس غمت شویم

با درد و غصه های خودت گریه میکنی

ما که اهمیت به غیابت نمیدهیم

از غربتت برای خودت گریه میکنی

هرهفته نامه های مرا میزنی ورق

بر حال این گدای خودت گریه میکنی

کس تاب آن نداشته هم گریه ات شود

تنها تو پا به پای خودت گریه میکنی

شاید آقا بیاید این هفته

پرده از رخ گشاید این هفته

عمر من طی شده به این امید

شاید این هفته، شاید این هفته

جمعه ها می روند از پی هم

غصه ام سر نیامد آقا، هم

ای نگار دلم، نمی آیی

غمگسار دلم، نمی آیی

در دل شعله ها، دلم سوزد

به کنار دلم، نمی آیی

نفسم بند آمده، از غم

غصه ام سر نیامد، آقا، هم

پیر هجرت شدم، بیا پیرم

روی ماهت، ندیده می میرم

تا زمان رسیدنت، هر سال

روضه ی فاطمیه می گیرم

صاحب العصر و زمان، عجِّل

فاطمیه شده، عزیزه دل

سوی من یک نگاه، یک دفعه

تا شوم رو به راه، یک دفعه

گر به ما سر زدن خطا باشد

تو و یک اشتباه، یک دفعه

قدمی رنجه کن، گل نرگس

بهر زهرا گرفته ام، مجلس

ای سرا پات مثل پیغمبر

نقش امضات مثل پیغمبر

فاطمه در میان آتش و آه

گرم رویات، مثل پیغمبر

ای تمام نیایش زهرا

زود برگرد، خواهش زهرا

یــــــــــا صاحب الزمان

یــــــــــا صاحب الزمان

امشب برای آمدنت گریه میكنیم

در لحظه های آمدنت گریه میكنیم

با بارش حضور تو همراه می شویم

ما پابه پای آمدنت گریه میكنیم

این اشك شوق دیدن صبح طلوع توست

از ابتدای آمدنت گریه میكنیم

از لحظه شكفتن تو شاد میشویم

تا انتهای آمدنت گریه میكنیم

كی از كنار كعبه صدای تو میرسد

ما همنوای آمدنت گریه میكنیم

با عهد و ندبه و فرجت خو گرفته ایم

ما با دعای آمدنت گریه میكنیم

روز ازل که قسمت ما را نوشته اند
ما را به نام حضرت دریا نوشته اند
کار جنون ما به تماشا کشیده است
ما را غبار محمل لیلا نوشته اند
بر روی بال های تمام فرشتگان
از سرگذشت عاشقی ما نوشته اند
یوسف کجاست تا سر خود را فدا کنیم
ما را ز دودمان زلیخا نوشته اند
گیرم نوشته اند که ما هم کسی شویم
تنها به خاطر دل زهرا نوشته اند
روز ازل مقابل اسمی که تا ابد
یک یا حسین گفته مسیحا نوشته اند

آن جلوه ای که نور تو را آفریده است
در پیش خویش قبله نما آفریده است
آیینه ای گرفت و خودش را نظاره کرد
یعنی خدا دوباره خدا آفریده است
حتی تمام بود و نبودی که هست و نیست
محض گل جمال شما آفریده است
یک کعبه را برای خودش خلق کرده است
شش گوشه را به خاطر ما آفریده است
تا قبله را برای همیشه نشان دهد
در خاک خویش کرب و بلا آفریده است
جبریل زیر پای تو فهمیده است
غیر این بال رو برای کجا آفریده است
مردم شنیده اند و لیکن ندیده اند
ما دیده ام آنچه که مردم شنیده اند

شب با قنوت های شبت روشنا گرفت
اصلاً تمام عرش در این سایه جا گرفت
ازآن زمان که دورسرت چرخ می زند
خورشید و آسمان و زمین هم بها گرفت
این حُسن را بگو که خدا ازکجا کشید؟
این عشق راببین که درین سینه جاگرفت
این دل کجا و آن همه الطافتان کجا
دست مرا عنایت آن خاک پا گرفت
چون فطرسیم گرچه به زنجیر می شویم
شـــکر خدا که پای شما  پیر می شویم

تو انتهای جاده “قالوا بلی” شدی
زهرا شدی، علی شدی و مصطفی شدی
روزی که هر فرشته بر آدم به سجده رفت
ای سِر ناگشوده حق بر ملا شدی
در سایه سار جلوه ات عباس قد کشید
یعنی چقدر بی حد و بی انتها شدی
ما قسمت همیم، خدا خواست اینچنین
ما بر تو مبتلا تو به ما مبتلا شدی
ما قسمت همیم که با عمر روزگار
ما دردمند عشق و تو دار الشفا شدی
دید که بی کسیم و نداریم دل خوشی
همسایه قدیمی این چشم ها شدی
تا زنده ایم پای شما گریه می کنیم
با آرزوی کرب و بلا گریه می کنیم

تو تشنه دریغ ز یک جرعه آه، آه
تو تشنه و تمامی صحرا سراب، آه
در زیر نیزه های شکسته نهان شدی
با زخم های تازه تر و بی حساب، آه
یک سوی صدای العطش آرام میرسید
یک سو صدای هلهله ها در شتاب، آه
یک سو صدای ضجه زینب بلند بود
یک سو صدای مادرت اما کباب، آه
یک سو علم به خاک و علمدار غرق خون
یک سو به روی نیزه عزیز رباب، آه

نفس بده که نفس پای این علم بزنم

نفس بده که فقط از حسین دم بزنم

سرم فدای قدمهات آرزو دارم

که سرنوشت خودم را بخون رقم بزنم

سرم هوای تو دارد دلم هوای ضریح

چه می شود که سری گوشه ی حرم بزنم

کنار سینه زنان چه می شود ارباب

میان صحن و سرایت شبی قدم بزنم

هزار حاجتم اما رسیده ام امشب

که چشم بر قدم صاحب علم بزنم

نفس بده که زشب تا غروب تاسوعا

میان نوحه کنانت دوباره دم بزنم

سروده حسن لطفی

برای سینه زدن رخصتی بده آقا‏

به دست خسته ی من قدرتی بده آقا

شبیه سال گذشته دوباره آمده ام

برای خوب شدن فرصتی بده آقا‏

دوباره قصد نمودم که نوکرت باشم

در این دوماه عزا همتی بده آقا‏

دعای خیر پدر بود آمدم اینجا

به سفره ی پدرم برکتی بده آقا‏

از آن قواره ی مشکی که دست فاطمه است‏

به روضه خوان خودت خلعتی بده آقا‏

زغصه های سر غرق خون تو بر نی

چگونه سرشکنم، جراتی بده آقا‏

سر مطهرتان بارها ز نی افتاد‏

میان روضه به من طاقتی بده آقا

هزار مرتبه گر سر بُرند از بدنم
خدا نیاورد آن دم که از تو دل بکنم
به نوک نیزه، مجسّم کنم جمالت را
به چوب محمل زینب جَبین دل شکنم
تمام عمر سخن از تو گفته ام، چه شود؟
که وقت مرگ بود، نامت آخرین سخنم
گریستم به تو، یک عمر و از تو می خواهم
در آخرین نفسم، باز بر تو گریه کنم
در آشیانة تن با تو بوده ام مأنوس
مباد بی تو از این آشیانه پر بزنم!
سری که خاک تو نبود، به دورش اندازم
دلی که بر تو نسوزد، در آتشش فکنم
به خاک کرببلا سجده کرده ام عمری
که بوی تربت پاک تو خیزد از کفنم
کریم تر ز کریمان روزگار تویی
گناهکارتر از هر گناهکار منم
به چشم من، نگهی کن که وقت جان دادن
تو را نگه کنم و جان برآید از بدنم
ز سرشکستگی "میثم" از گنه فریاد
مگر به سنگ شما خانواده، سر شکنم

 پیراهن سیاه تو دارم به تن، حسین
روحی دمیده در تنم این پیرهن، حسین
با اشک و روضه شیر به من داده مادرم
تربت گذاشته پدرم در دهن، حسین
قلبی شکسته، دیده تر، سینه ای کبود
دارم نشان عشق تو را در بدن، حسین
از ماتم تو عاقبتم جان سپردن است
پس حک کنید بر لحدم عشق من، حسین
وقتی کنار جسم کفن پوشم آمدید
گریه کنید و ندبه که ای بی کفن، حسین
خورده گره به نام شما انتظار ما
عجل علی ظهورک یابن الحسن، حسین

هوای عشق به سر دارم و دلی شیدا 

و چشمهای پر از شوق رو به خدا

هوای این دل مجنون چقدر طوفانیست 

چقدر شور تلاطم گرفته چون دریا

از آسمان خدا بوی سیب می آید 

که برده هوش تمام اهالی دنیا

زمین شهر مدینه چو عرش اعلاء شد 

ز ازدحام ملائک به شادی آنها

نگاه خیره ی بالا به سمت خانه ی عشق 

میان خانه دلی پر کشیده تا بالا

ببین دلی پدرانه تپید و شیدا شد 

و مادرانه کسی گرم کفتن لالا

از آسمان خدا نور عشق تاپیده 

به روی دامن مادر حسین خوابیده

علی دوباره در آغوش خود قمر دارد 

میان خانه ی خود دلبری دگر دارد

کرامت قدم نو رسیده باعث شد 

که باز فطرس پر بسته بال و پر دارد

پیمبر از لب او شهد عشق می نوشد 

نمی تواند از این جام چشم بر دارد

ز ازدحام گدایان مجال حرکت نیست 

شنیده اند دوباره علی پسر دارد

برای سوره ی کوثر شکوه فجر آمد 

فقط خدا ز دل فاطمه خبر دارد

کنار مهد حسین آمده حسن امشب 

شبی که نخل امید دلش ثمر دارد

ز بوی سیب زمین خدا معطر شد 

به آب،کشتی اربابمان شناور شد

پریده ایم به شوقی که آسمان باشیم 

و قطره ما و تو دریای بی کران باشی

مگر نگفته پیمبر حسین و منی 

پس تو باید اشهد ربانی اذان باشی

بعید نیست که اصلا حسین باشی و بعد 

خدایگان دل بیقرارمان باشی

تو آفریده شدی این و آن گرفتارت 

تو آفریده شدی عشق این و آن باشی

قسم به کعبه ی شش گوشه ای که تو داری 

مدار شش جهت هفت آسمان باشی

تو سیدالشهدایی امام عاشورا 

بعید نیست خداگونه جاودان باشی

امام کرب و بلایی و مثل مهتابی 

خوشا به حال دل من که نعم الاربابی

من بی حسین معنی دیگر نمیدهم

باید که با حسین مرا باورم کنی

محرم آمد و شد موسم عزای حسین

سیاه پوش فلک گشت در عزای حسین

گر از خدا طلب خون بها، حسین کُند

به جز خدا، به خدا کیست خون بهای حسین

ستاره بار چرا، چشم آسمان نشود

که از ستاره فزون بود، زخم های حسین

زخم تازه جوانان همی دلم سوزد

که بوی مشک دهد خاک کربلای حسین

فدای راه خدا کرد جان و هر چه که بود

که جان خلق دو عالم شود فدای حسین

از آفتاب قیامت گریزگاه مجوی

به جز پناه حق و سایه ی لوای حسین

هزار شکر که از خون دل وضویی هست

لباس مشکی ما هست، آبرویی هست

بیا حسین بگو تا که ما به سر بزنیم

میان شاه و گدا، راه گفت و گویی هست

همیشه سنگ غمت را به سینه ام زده ام

خوشم برای شکستن مرا سبویی هست

دوباره چشم شما زخم میشود، دیر است

مرا ببین که به چشمت هنوز سوئی هست

مرا برای مُحَرم دوباره مُحرِم کن

مُنای کربُ بلا هست و آرزویی هست

مرا بِکُش به همان روضه های ناگفته

همیشه پیش شما، روضه ی مگویی هست

گمان کنم، نرسم به شام عاشورا

فقط برای همین چند شب، گلویی هست